Sırr-ı Tevhîd
Sırr-ı Tevhîd — Emir Safî şiiri. İlahi tecelliyle mekân ve benlik kaydından sıyrılan dervişin fenâdan bekâya geçişini işleyen şiir; kâinatı aşan aşk, sır ve sükût ikliminde kulun zikirle Hakk kapısında dirilişini anlatır.
Tecellîn düştü cânıma, cihân cânâna dar geldi,
Bir ism-i Hakk okununca bütün eşyâ hisâr geldi.
Ne arş içre mekân gördüm, ne ferş üzre nişân buldum,
Benim seyr ü sülûkumda mekân mânâya yâr geldi.
Ezelden bir sadâ duydum, “Elest”ten kalma bir nefha,
O nefha düştü rûhuma, zaman sustu, bahâr geldi.
Ne ben kaldım, ne sen kaldın, ne dünkü vehm ü endîşe,
Fenânın perdesi kalktı, bekâdan rûzigâr geldi.
Bir katre sandı âlem hep, hakîkat bahr-i bî-pâyân,
Sedef kırıldı bir nefes, içinden nice dür geldi.
Ne tâca meylim oldu hiç, ne mülke gönlüm el verdi,
Kapında hâk olan başa iki cihân nisâr geldi.
Dilim sustukça sırrım hep lisânsız söze döndü de,
Sükût ettim, o sükûttan kelâmdan pür medâr geldi.
Sorarsan kimdir ol derviş, adı yoktur kitâb içre,
Vücûdu gölge, rûhu sır, nefes Hakk’a nigâr geldi.
Hû diye döner cânımız, Allah diye açar dilimiz.
Bir nefeste bin cihân, sensin Sultan, Sensin Rahmân.
Hû diye yanar gönlümüz,rahmetindir tek yüzümüz.
Aşkın ile dirildik biz, kapındayız ey Azîz.
Şiire dair sözleriniz