Emânet

Emânet — Emir Safî şiiri. Candan canâna, ilimden secdeye her varlığı birer emânet bilen şiir; mülkiyet vehmini ve sahte aidiyetleri yıkarak insanı mutlak teslîmiyet ve fenâ iklimine çağırır.

Gel söyle, ne var sende, lisânın da emânet,
Kudret de benim sanma, bu cânın da emânet.

Bir ömrü verip mülke, kazancın da ziyândır,
Gün bitti de Nûh gitti, mekânın da emanet.

Evlâdı senin sanma, yuvadan gide birgün,
Candan öte sevsen de, canânın da emanet.

İlminle ne bildin? Amelinden de sorulsun,
Ârif gibi sussan da, iz’ânın da emanet.

Zikrinde de Hak sözki desinler sana pîrân,
Yâ Râb deyu yansan da beyânın da emanet.

Bin secde edersin de sücûddan mı iner baş?
Alnında izin kalsa, nişânın da emanet.

Aşkınla cihân çölse, susuz yansa bu Mecnûn,
Leylâ’yı serab bil de, figânın da emanet.

Vahdet sana bir yol da, bu kesretle varılmaz,
Hiçlik buna bir taht ise, şânın da emanet.

İrfân de, kelam söyle, Safî sanma senindir,
Mihmânsa bu nam sende, emânın da emanet.