Gömülsün – Nefse Dair Bir Gazel

Gömülsün – Nefse Dair Bir Gazel — Emir Safî şiiri. Kibri hırkadan, ilmi secdeden söküp atan şiir; şan, servet ve zâhirî dervişliğin putlarını yerle bir ederek insanı mutlak hiçlikte ve yalın bir mahviyette dirilmeye çağırır.

Vur nefsine, şânın kara meydânda gömülsün
Nefsinde duran taht kara toprakta gömülsün

Halk övdü, bugün kendini sultân mı sanırsın?
Alkışla semirmişse bu unvân da gömülsün

İlminle ezip câhili ârif mi olursun?
İrfânla satılmış bu kusûrun da gömülsün

Alnın yere varsın, ne çıkar kibri dururken?
Secdende gurur saklama, isyân da gömülsün

Soy sop ile fahr eyleme, insan mı seçersin?
Ceddinle böbürlenme, bu kan aşkı gömülsün

Mal mülk yığarak kendini kudret mi sanırsın?
Servetle kefenlenme, bu dünyâda gömülsün

Hırkanla sokaklarda kerâmet mi satarsın?
Dervîş diye heybende gurûr varsa gömülsün

Hiçlik mi deyip hiçliği sermâye mi ettin?
Hiçlikte de put varsa o benlik de gömülsün

Dem vurma Safî, sende fenâ var mı sanırsın?
Senden de kalan sende bu benlik de gömülsün