Dîdâr
Dîdâr — Emir Safî şiiri. İlahi bir nazarla küllerinden doğup deryaya karışan âşığın benlikten arınışını işleyen şiir; varlığı fenâda eriterek ruhun ezelden ebede süren mutlak dîdâr ve vuslat arzusunu dile getirir.
Bir nazarın düştü câna, gül açıldı hâr içinde
Gece sustu, ay eğildi, ince bir ikrâr içinde
Ben ararken bin diyârı, kaybolmuşum yâr içinde
Her yolum Sen’de dîdâr olmalı
Benliğimden geçtim ben, kendimi buldum Sen’de
Canım Sana aktı hep, her nefesim Sen’de…
Bir damlaydım, çağlayarak, deryâ oldum aşk elinde
Bir avuç toprak misâli, savruldum vuslat yelinde
Benliğimden geçtikçe hep, kendimi buldum Sen’de
Her nefesim Sen’de dîdâr olmalı
Taş dile geldi susunca, su yürüdü kor ateşte
Kış bahara secde kıldı, bir tebessüm seyre düşte
Can dediler, can da sustu, aşkın erişilmez işte
Bir canım Sen’de dîdâr olmalı
Ne ad kaldı ne nişânım, ne ben kaldım ne de gölgem
Bir nazarda bin ömürlük, sır çözüldü sessizce hem
Ey Safî, bu yol tükenmez, yolcu sensin, menzil O’dur
Bu ruhum Elest’ten Sana dîdâr olmalı!
Şiire dair sözleriniz