Gazel-i Mansûr
Gazel-i Mansûr — Emir Safî şiiri. Mansûr misâli benliği dâra çekip katre iken ummâna karışan şiir; sûret perdesini yırtarak kulun mutlak yokluğunda yalnızca ezelî ve ebedî Cânân’ı bâki kılar.
Benliğim mahv, varlığım yok; söyleyen cânân kalır,
Ben çekildim ortadan hep; söyleyen cânân kalır.
Sorma Mansûr, çünkü artık oldu pinhân, sır kalır;
Gitti Mansûr, oldu pinhân; sırrı destân, zan kalır.
Dâra varmış cân verenler, cânı geçmiş er kalır;
Cânı terk et, havfı terk et; kalbe irfân, cân kalır.
Zâhidin küfr, âşığın sırr; Hak bilenler er olur,
Varlığın mahv, benliğin yok; âşığın irfân kalır.
Sûretin mahv, benliğin yok; nûr görünmüş, Hak kalır,
Perde kalkmış, sûretin yok; âşikâr Rahmân kalır.
Katre kendin bahre salmış, katre pinhân, mahv olur,
Katre yoktur, bahr görünmüş; bahr-i bî-pâyân kalır.
Baş kesilmiş, dil de susmuş; oldu Mansûr bî-nişân,
Gitti Mansûr, sustu diller; söz “Ene’l-Hak”, şân kalır!
Ey Safî sus, varlığın mahv, benliğin yok, Hak kalır,
Sen çekilsen ortadan hep; söyleyen cânân kalır.
– Emir Safî
Şiire dair sözleriniz