Eyvallah

Eyvallah — Emir Safî şiiri. Kınanmayı lütuf, yalnızlığı sığınak bilen şiir; alkıştan da kahrından da sıyrılarak varlığı, yokluğu ve hatta can hükmünü mutlak bir rızâ ve "eyvallah" ikliminde eritir.

Düş dillere, halk ansın; rüsvâya da eyvallah,
Övgün de senin kalsın; dünyâya da eyvallah.

Zillet de nişânındır; şöhretse hicâbındır,
Fahrın da kusûrundur; davâya da eyvallah.

Hicrânı da yâr bil sen; firkatte de yâr vardır,
Menzil mi murâdındır; sevdâya da eyvallah.

Varlık da hicâb olmuş; yokluk da gurûr olmuş,
Hiçlik de makâm olmuş; takvâya da eyvallah.

Söz sende emânettir; Hak söyle de dil sussun,
Katlim de hüküm bulmuş; fetvâya da eyvallah.

Halk aybımı söylerken; ben benle hesâbım var,
Minnet mi gönül bağlar; tenhâya da eyvallah.

Nâmınsa Safî ancak; pâk sanma özün hâlâ,
İrfân da ne nâm ister; mânâya da eyvallah.